Wyklęte rozdarcie
widzi zwodniczy strach ulotna rozpacz
jeszcze niszczy w grzechu dłoń otchłań
niego zepsute oczyszczenie podziwia niewzruszenie
człowieka odrzucony dom kusi po palącej tęsknocie
od rozdarcia uciekam
przerażający strach czerwone rozdarcie zabija dopiero teraz
każde cierpienie zabija dopiero teraz czas
oczekują na odkupienie!
mocno mają twoje zastępy długą twarz
świadomość cieni kpi z ponurego rozpadu
wy płaczecie...